( 39 ) و كان من رجالهم خيّاط يقعد على دكّانه ، و كان له حريف مجوسىّ يستعمله فى الخياطة . و كان كلّما خاط لذلك المجوسىّ حمل اليه دراهم زيوفا ، و كان الخيّاط يأخذها منه ، و لا يخبره بذلك ، و لا يردّها اليه . فقضى من القضاء انّ الخيّاط قام من الحانوت يوما لبعض حاجاته ، فتقدّم المجوسىّ الى تلميذه ، فاسترجع منه ما خاطه ، و دفع اليه درهما زائفا . فلمّا نظر اليه التّلميذ ردّه اليه . فلمّا عاد الخيّاط اخبره بذلك . فقال : بئس ما عملت ! هذا المجوسىّ يعاملنى بهذه المعاملة منذ مدّة ، و انا اصبر عليه ، فآخذ الدراهم و القيها فى البئر كيلا يضرّ بها مسلما . ترجمه : يكى از رجال ايشان درزى بود ، هر روز بدكان نشستى و درزى گرى كردى . و او را آشنايى بود گبر كه او را درزىگرى فرمودى . و چون جامه بدوختى ، گبر درمى چند ناسره بياوردى ، درزى بستدى و هيچ نگفتى و باز ندادى . اتفاقا روزى درزى حاضر نبود ، و بكارى رفته بود ، گبر بيامد ، و جامه از شاگرد او باز گرفت ، و سيم ناسره بداد . شاگرد چون سيم بديد ، به او داد . چون درزى بيامد ، اين حال با او گفت . درزى گفت : بد كردى ! اين مجوسى با من اين معامله مىكند از مدتى باز ، و من صبر ميكنم ، و مدارا ميكنم كه اين درمها بستانم و بچاهى افكنم ، تا ديگر را بدان نفريبد و زيان نفرمايد .